فاوست

وفاداري در عشق




همسرایان    زنان که مردان را


         در دام عشق می گیرند


         انتخاب نمی کنند


         اما در کار خود استادند


         به شبانان موبور


         و به فون ها[1] که یال سیاه دارند


         فرصت اگر دست دهد


         بر اندام های نازنین خود


         حق یکسان عطا می کنند


         آن دو نشسته اند، نزدیک هم


         به یکدیگر تکیه می دهند


         زانو به زانو، شانه به شانه


         دست در دست نوسان دارند


         روی تخت شاهی و پشتی های مجلل آن


         شکوه شاهانه شان تردید روا نمی دارد


         که در برابر چشمان همه مردم


         بی هیچ آزرمی خوشی های


         نهفته را آشکار دارند.


 هلن      من خود را سخت دور و باز سخت نزدیک حس می کنم...


         و سخت به رغبت می گویم: اینک من، اینک من.


فاوست    نفسم بر نمی آید؛ صدای لرزانم یخ می بندد


         این یک رویاست، روز می گریزد، فضا هم.


هلن       من به چشم خودم تازه می نمایم، یکبار زیسته


         در تو ذوب گشته ام، تو ناشناخته وفا پیشه!


فاوست     آخ! درباره این سرنوشت یکتا کند و کاو نکن.


         وظیفه ما بودن است، اگرچه یک ثانیه باشد.




[1]_ خدای دشت و کشت در نزد رومیان

 فاوست، یوهان ولفگانگ فون گوته، ترجمه م.ا. به آذین، ص 307_ 308


پ.ن: قسمت بامزه کتاب این هست که در پایان کتاب، شیطان که طبق قرارداد صاحب روح فاوست شده بود، به ثمره اون نرسید و خداوند با بخشیدن فاوست روح اون رو به سمت بالا برد!

/ 0 نظر / 84 بازدید